Futuros Reporteiros http://arao.nireblog.com Tue, 17 Nov 2009 12:36:53 +0100 Futuros Reporteiros http://static.nireblog.com/imagenes/logo.png http://arao.nireblog.com http://nireblog.com O Trasno Da Catedral http://arao.nireblog.com/post/2009/11/17/o-trasno-da-catedral http://arao.nireblog.com/post/2009/11/17/o-trasno-da-catedral Estaba paseando un serán por unha rúa de Vigo, e, contemplando as fermosas follas pardas do outono, diante dos meus ollos, que por certo, sufro miopía,encontrei un home anicado que lavaba chapeu.

Acerqueime a el e tiña unha cara pálida coma a dun morto.

Esperteino e dixo con voz apagada:

-Trasno Amigo, vai pasar algo incríble: Na tore inclinada de Santiago, o día,dezaoito deste mes haberá un eclipse e farase visible un trasno. Na fardela estude os documentos que hai e vaia en procura del.- Dixo mentres facía pausas pra tusir.

Eu pensei nese intre que fora bater cun tolo.

Mais, cría nos trasnos?

El dixo:

- Non cre neles?- Debeume ler o pensamento!, e engadiu:- Eu creo neles dende rapaz, doulle a miña palabra de que existen. En Galicia hainos de todo tipo! Cate que son galego, ho!- Rematando isto, deu o seu último sopro de vida e de seguido, chamei a xente que estaba arredor para darlle sepulura ao corpo deste gran home.

Comments

]]>
Tue, 17 Nov 2009 10:16:39 +0100
O trasno Compostelán http://arao.nireblog.com/post/2009/11/17/o-trasno-compostelan http://arao.nireblog.com/post/2009/11/17/o-trasno-compostelan Un serán preto da noitiña, vin ao lonxe un vulto escuro nun dos bancos do paseo.

Camiñei cara ao vulto, mentres renxían as follas das árbores, e vin a silueta anicada dun home.

Ao principio, quería liscar de alí, pero unha forza irresistible achegoume ata el.trasno1.JPG

Díxenlle:

-Pasoulle algo? Esperte!

El respostou:

-Amigo, o destino tróuxoo ata min.

O home falaba debilmente, casi non lograba entendelo. Necesitaba un médico urxentemente.

El volveume falar:

-Vai acontecer unha cousa extraordinaria. Na catedral de Santiago, o dezaoito deste mes, farase visible un trasno.

As palabras do home, parecían as dun tolo.

-O trasno! A catedral!-exclamou. Vive na torre dende hai séculos e concederá un desexo.

Agora, aínda me parecía máis atolado, e díxome:

-Non vou poder chegar a Santiago, pero vostede farao por min.

Eu recomendeille:

-O que necesita é un médico.

-Escoite-dixo o home-. Teño un pé no outro mundo. A medicina xa non pode facer nada por min. Pero prométame que lle entregará a carta ao trasno.

¿Por outra parte, cría nos trasnos?

Debeume ler o pensamento e dixo:

-Non cres neles? Este trasno é miudiño; un trasno de luz.

Despois de dicir isto, morreu.

Acto seguido, pedín a sepultura do seu corpo.

Comments

]]>
Tue, 17 Nov 2009 10:14:16 +0100
O trasno da catedral de Santiago http://arao.nireblog.com/post/2009/11/17/o-trasno-da-catedral-de-santiago http://arao.nireblog.com/post/2009/11/17/o-trasno-da-catedral-de-santiago Un serán, un señor miope ía escoitando o renxer das follas e veu un vulto tirado nun banco. trasgu2.jpgAchegouse. Acaneouno, era un home con chapeu medio morto. Díxolle que o dezaoito dese mes un trasno faríase visible. Tamén lle revelou que estaría na torre inclinada da catedral de Santiago. O señor miope non cría nos trasnos nin no que lle contaba. O vello moribundo nun último esforzo deulle unha fardela, desveloulle que contiña datos e unha carta, ámbalas dúas cousas moi importantes, e non parou de fitalo.

Non podía morrer sen antes escoitar que alguén buscaría o trasno. O señor miope prometeulle isto e deixou o outro mundo.

Comments

]]>
Tue, 17 Nov 2009 09:59:32 +0100
O MISTERIO DAS CHAVES PERDIDAS http://arao.nireblog.com/post/2009/10/14/o-misterio-das-chaves-perdidas http://arao.nireblog.com/post/2009/10/14/o-misterio-das-chaves-perdidas Hai moito tempo, nun pobo de Galicia,houbo un ladrón.
Despois dun concerto de Miguel Rodríguez, a xente volvía ás súas casas en motos e coches.
Ninguén tiña chaves. Todo o mundo estaba moi preocupado. Entón chmaron a Xesús Vázquez, o xefe da policía, e dixo:
-¡Silencio! Vaise investigar quen roubou tantas chaves. Por favor, márchense de aquí, temos que buscar probas.
Ao día seguinte, Xesús Vázquez anuncióu:
Atopamos un pano que ten bordado a letra "M". Sospeitamos de Marta Sánchez e de Miguel Rodríguez.
Marta Sánchez tiña un bolso moi pesado. A policía rexistrou e só posuía potingadas.
Miguel Rodríguez era outro sospeitoso. Revisouse a equipaxe pero tampouco tiña o que buscabamos.
Ao final, a policía foi á mansión de Miguel Rodríguez. Alí tiña tódalas chaves roubadas, detivérono e lavárono ao cárcere.

Comments

]]>
Wed, 14 Oct 2009 11:02:19 +0100
O caso das chaves http://arao.nireblog.com/post/2009/10/14/o-caso-das-chaves http://arao.nireblog.com/post/2009/10/14/o-caso-das-chaves En Arteixo ocorre unha cousa extraordinaria, incrible. As chaves empezaron a desaparecer: a do acalde, a da cidade, as de tódalas casas... O primeiro caso foi quince días atrás, o conductor do taxi non encontraba as chaves por ningunha parte eo pobre home quedou sen traballo. Chámase Miguel Regueira  .Tamén se foron de paseo as de Miguel Regueiro, conductor de autobús. Outro sen emprego . Logo a Garda Civil puxo cámaras para atopar o saqueador.

Despois duns dias, a policia descubriu que as cámaras estaban pirateadas e tiveron que recurrir o C.S.I. Escondéronsevarios axentes especiais arredor das casa do barrio. Lograron tomar imaxes e recoñeceron ao ladrón coma un  amargado ex-fabricante de chaves.

Deduciron que quería rouubar tódalas chaves para poder entrar ao seu antollo  en tódolos lugares que lle apetecera . Cando intentou asaltar o banco, o C.S.I encerrouno e rematou o terror.

Comments

]]>
Wed, 14 Oct 2009 10:59:52 +0100
Amigos http://arao.nireblog.com/post/2009/06/16/amigos http://arao.nireblog.com/post/2009/06/16/amigos Martes 16 de junio de 2009, La Voz de Galicia

Por Xosé Carlos Caneiro

Éunha palabra devaluada a que titula esta columna. Non obstante, certifico a súa grandeza e necesidade. Ratifico a súa urxencia nestes malos tempos que vivimos. Cando ninguén aparece, sempre quedan os amigos. Van sen que ti o pidas. Están para todo. Para os consellos (eses que nunca aceptamos), para acompañar ata que sae o sol mentres recitas poemas a unha lúa que só podes ver ti. Os amigos son un seguro contra a crise (ese substantivo que Feijoo se empeña en denominar «crisi», quizá para que pareza diminuta). Os amigos están sempre e nunca marchan, aínda que marchen a Andorra ou Venezuela. Vante ver cando che doe a alma. Abrázante, como só abrazan os amigos. Son tenrura aínda que en ocasións aparenten pétreos. Se saben que estás mal non tes que chamalos porque os amigos de verdade son os que non faltan, certamente, cando a vida semella un gato panza arriba. Falo dos amigos, ¿sabes? Son o mellor patrimonio e unha das grandes fortunas do ser humano. Beben contigo, contigo cantan, discuten do divino e do humano para chegar a ningunha parte. Os amigos non se distancian nin cando casan, teñen fillos, e tantas preocupacións. Os amigos están sempre aínda que non chamen. Non hai día que non pensen en ti. Rin contigo e, se fai falta, contigo choran ata afogar entre vasos as penas. Os amigos cambiarían a súa risa para que ti non tiveras lágrimas. Conxugan só o verbo dar . Son imprescindibles. E nunca son demasiados. Os amigos que saben todo de ti. Os que te botan de menos cando non estás. Os que lamentan os teus fracasos e gozan máis ca ti os éxitos. Os amigos curan, salvan do tedio, alimentan a miña fe no ser humano. Polos amigos escribo este De bar en bar que me sae das entrañas. Como saen todas as cousas importantes, a vida. Por eles levanto a copa en medio de xuño, en medio do corazón. Polo sol que nos dan. Porque sen eles somos nada. Apenas.

Comments

]]>
Tue, 16 Jun 2009 12:15:23 +0100
Os nosos devanceiros http://arao.nireblog.com/post/2009/06/12/os-nosos-devanceiros http://arao.nireblog.com/post/2009/06/12/os-nosos-devanceiros Un mércores do mes de maio, o Alumnado de QUINTO (seis aulas de 24) botou as mochilas ás costas e puxo rumbo á provincia de Lugo. Alí pasamos un bo cacho, menos do merecido, ollando a muralla romana desta fermosa cidade galega, amén de certos detalles da catedral.

Tiñamos hora sinalada para chegar ao castro de Viladonga, 12 e media, pero algúns teñen o corpo mal educado e... (necesidades fisiolóxicas).

No citado castro tamén houbo quen buscaba resto milenarios polos camiños do poboado. ¡Esa tele! Chegamos ao museo e déronse conta de que atopar cousas interesantes non é doado. Cremos que aprenderon algo.

p1010082.JPGCamiño de Meira, os ratiños facían cóxegas nos baleiros bandullos.

Contan que o lugar era seguro e amplo pero que esperaban xantar nun restaurante (¡Cento cincuenta persoas!).

Un dos desexos relevantes era consumir. Ata que os levamos aos bares nos que vendían xelados, só se oían queixas. Tantas foron que ata parecía moito tempo o empregado polos dous grupos de mestres/mestras no xantar. Tamén houbo quen, despois de ser moi avisado, tomou a decisión de marchar con outro para mercar ¡outro xelado!.

Recoñecemos que a praza de Meira non quedou tan limpa como cando chegamos. Os rapaces e rapazas de hoxe deben ter os oídos pouco limpos.

Seguindo coas protestas, o nacemento do río MIño merece más tempo de visita. De pouco valía dicirlles que quedaban outras cousas por ver. Algúns aproveitaron para mollar e mollarse.

Por unha das rectas máis longas das estradas galegas, chegamos a Vilalba, capital da Terra Cha. Xogaron un pouco e merendaron.

Última protesta:

-¿"Por qué no vamos a Cospeito"?

-Porque non nos queda tempo e hai que ser sinceros e chegar, máis ou menos, á hora que dixemos a vosos Pais e Nais.

-Queremos ir a Cospeito.

(Non fomos á lagoa de Cospeito, pola razón apuntada)

Esperamos que servira de algo deixar a aula e embarcarse nunha aventura desta envergadura.

Comments

]]>
Fri, 12 Jun 2009 12:38:24 +0100
Románico http://arao.nireblog.com/post/2009/05/19/romanico http://arao.nireblog.com/post/2009/05/19/romanico Románico (1). Aspectos Generales
View more presentations from Francisco Ayen.

Comments

]]>
Tue, 19 May 2009 12:42:08 +0100
O desexo de Ana http://arao.nireblog.com/post/2009/05/19/o-desexo-de-ana http://arao.nireblog.com/post/2009/05/19/o-desexo-de-ana Había unha vez un pobo chamado Arteixo. A xente que vivía alí estaba moi triste porque había moitas fábricas que botaban fume e contaminaban todo o ambiente, os ríos, as praias...

No monte vivía unha fada, coa cara estriada e de ollos doces, que era recibida polos veciños con indiferenza.

Todos os días camiñaba devagariño cara o centro do pobo cunha cesta de madeira, para mercar as súas cousas.

Ana era unha rapaza que sempre estaba que sempre estaba feliz, pero estrañaba aos  seus amigos, ¿ será quelevaba pouco tempo neste pobo tan triste e aburrido, entre lusco e fusco?

Un venres pola tarde, Ana foi buscar flores ao monte para regalarlle a súa nai, no camiño, arrimóuselle por detrás un cabalo negro. Era o cabalo da fábrica, todos arredaban del polo sucio que estaba.

Ana montou no animal e non se percatou do sucio que estaba e manchou toda a roupa.

Ao volver polo camiño encontrouse coa fada e afrecéuselle para levar a cesta. Estiveron falando un bo anaco e a fada díxolle que pedise un desexo, que ela ía axudar a que se cumplira.

Aquela noite Ana soñou moitas cousas, pero a máis importante era que ese pobo tan triste e contaminado se convertise nun pobo alegre e colorido cheo de árbores e prantas.

Á mañá seguinte , cando Ana despertou e se arrimou á fiestra da súa habitación, puido comprobar o cambio que tivera o pobo, xa que as rúas estaban cheas de xente cantando e bailando e o sol relumbraba nos cristais das casas.

Ana estaba moi feliz e baixou coa súa familia a celebrar o aniversario da súa nai.

Por iso, nunca temos que perder a esperanza xa que hai algúns desexos que se acaban cumplindo.

Comments

]]>
Tue, 19 May 2009 09:29:03 +0100
O reino do mar http://arao.nireblog.com/post/2009/05/13/o-reino-do-mar http://arao.nireblog.com/post/2009/05/13/o-reino-do-mar Érase unha vez un país moi lonxano. Vivían nel as quenllas e outros peixes. Ata que un día, chegou unha manda de luras xigantes. Tiñan tanta fame, comían taimages.jpegnto quenllas coma outros animais.Un día, chegou un individuo. Era: alto, fornido, guapo e levaba un tridente. Gustáballecomer ostras e cangrexos. Creo que se chamaba Poseidón. Unha lura achegóuselle con ansias  asasinas, bateu nela e morreu. Fixeron unha guerra e gañaron os de Poseidón. Despois as quenllas comezaron a comer os outros peixes e estes queixáronse. O rei dixo:

-Tedes dúas opcións: ou esperades a que as quenllas nazan sen dentes ou vos  nacedes eles máis grandes e fortes.

Posou a coroa aos pés do trono e marchou maxestuosamente.

Moitos políticos deberían tomar nota e irse cando non teñen solucións.

Comments

]]>
Wed, 13 May 2009 09:09:54 +0100
Viaje a Cecebre http://arao.nireblog.com/post/2009/05/12/viaje-a-cecebre http://arao.nireblog.com/post/2009/05/12/viaje-a-cecebre Después de ir a la planta potabilizadora nos cecebre.JPGdesplazamos al embalse en autobús. Podía verse una inmensidad de golondrinas sobre el agua aunque llovía un montón. Las chicas de cuyo nombre no me acuerdo tenían un "telescopio"enorme, con una visión increíble. Vimos un águila pescadora.

Había un montón de caballos, restos de cangrejos, plantas...

Entre las últimas destaca la Patata de los Pobres por que se le comía la raíz en las guerras. Había infinidad de árboles: castaños, robles, juncos...

Encontramos una babosa poniendo huevos. Fue la mejor excursión de todas.La babosa.¡Qué asco!

Comments

]]>
Tue, 12 May 2009 09:11:51 +0100
Arteixo construye su torre de Babel http://arao.nireblog.com/post/2009/05/05/arteixo-construye-su-torre-de-babel http://arao.nireblog.com/post/2009/05/05/arteixo-construye-su-torre-de-babel

Arteixo construye su torre de Babel

El municipio coruñés, el que tiene mayor población inmigrante de la comunidad porcentualmente, es un ejemplo de integración social al acoger ya a empadronados de 58 nacionalidades diferentes

Autora:

María Cedrón

Fecha de publicación:

3/5/2009

José Bello conoce a Julián desde la infancia. El primero tiene 70 años, el segundo ya ha cumplido los 81. Nacieron en Feáns, en A Coruña, pero los dos han acabado en Arteixo. Ahí, en un banco del paseo fluvial, echan anclas los días de sol, mientras ven la vida pasar. «Aquí viña eu ao baile de rapaz e foi aí onde coñecín á miña muller», explica al tiempo que muestra con un bastón el lugar en el que la vio por primera vez. El sábado pasado también había muchas mujeres caminando al borde del río. Algunas tenían el pelo rizo, otras, ondas de tubos y secador con pie, las había con el cabello sujeto en una coleta y también las que lo llevaban completamente oculto bajo un velo. «Arteixo mudou moito», sugiere Julián desde su banco. Pero José, sentado a su lado, hace un apunte. «Arteixo non cambiou, o que cambiou foi a xente», puntualiza.

En los últimos veinte años, este municipio con 28.961 habitantes, según las cifras que maneja el Instituto Nacional de Estadística (INE), se ha convertido en la torre de Babel de Galicia al acoger un total de 58 nacionalidades diferentes, un grupo que conforma el 5,7% de la población total del concello. Hay desde bielorrusos hasta cameruneses, italianos, moldavos o griegos. El porcentaje, aunque todavía no alcanza ni el 10%, es motivo ya de chistes fáciles entre los nativos. «Cada vez hai menos xente que leve aquí xeracións, tanto que comezamos a autonombrarnos indíxenas», bromea una joven camarera de un bar cercano.

Arteixo se fue convirtiendo en una especie de Hamelín para la población extranjera que llegaba a Galicia. La melodía que los atrajo fue, en este caso, el bajo precio de la vivienda. Antes del estallido de la burbuja inmobiliaria, los alquileres de pisos costaban justo la mitad que en A Coruña. Eso, junto con las medidas enfocadas a la integración que poco a poco se fueron habilitando, fue lo que despertó el interés en los primeros inmigrantes que se instalaron en el concello. Fue la comunidad marroquí, dedicada principalmente al comercio, un grupo que hasta hace un par de años era el más numeroso del municipio. Mantuvo el liderazgo hasta el padrón del 2007. Fue ese el año en el que colombianos, brasileños y argentinos tomaron el relevo a los súbditos del estado norteafricano.

Zaredi Elhas Mouloudi fue uno de los primeros en llegar desde Beni Mellal, en Marruecos, a este lugar de la comarca coruñesa. El 90% de los marroquíes que viven ahí son de esa parte del Reino alauí. «Llevo aquí diecinueve años, pero hay algunos compatriotas que llevan ya veinticuatro o veinticinco», explica. Zaredi atiende un puesto improvisado en el paseo para celebrar el Día de la Solidaridad. Allí ofrece té y pastas típicas de la tierra que le vio nacer. A su lado está otro paisano que le ayuda en su labor. «¡Hola, Manolita!, ¿cómo estás?», saluda el amigo a una vecina.

Mantener las raíces

La mujer responde con un «agora non paro» a ese hombre que, aunque viste chilaba, lleva media vida en Arteixo. La comunidad magrebí está totalmente integrada. Tanto que ese municipio, además de ser uno de los pocos de Galicia que tiene mezquita, utiliza ya desde hace años el árabe en los carteles del centro de salud. Alberga en su territorio el centro educativo con mayor diversidad cultural de la comunidad e incluso ofrece clases de cultura árabe para que los nacidos aquí no olviden sus raíces.

Aunque hay marroquíes que llevan ya dos décadas en Galicia, el goteo de inmigración procedente del centro de Marruecos no ha parado. Jamal el Hagguer fue uno de los últimos en llegar. Lo hizo hace un año. Al contrario que los pioneros que llegaron de su país, vino para trabajar en la construcción. «Pero ahora es complicado. Vine con el contingente, luego estuve parado, pero ahora ya he vuelto a encontrar trabajo en otra empresa», precisa este joven. El paro es otra de las sombras que ahora se cierne también sobre los inmigrantes.

Los servicios sociales han habilitado medidas para paliar las consecuencias. El eco ha llegado incluso a algunas zonas del sur de España. Por eso, las autoridades municipales exigen un mínimo de tiempo censados en el concello para optar a los programas de ayuda. «Hay gente que ya ha llegado desde otras comunidades pidiendo colaboración», comentan.

 

Comments

]]>
Tue, 05 May 2009 12:19:46 +0100
Cómo era la vida en un castro http://arao.nireblog.com/post/2009/04/27/como-era-la-vida-en-un-castro http://arao.nireblog.com/post/2009/04/27/como-era-la-vida-en-un-castro La gastronomía, los cultivos y el vestido son algunos de los elementos que estudia Rodríguez Corral

Autor:
Jesús Manuel García
Fecha de publicación:
26/4/2009

La Voz de Galicia

El investigador Javier Rodríguez Corral, de la Universidade de Santiago y miembro del Instituto de Arqueología de Oxford, acerca al público la vida cotidiana de los castros a través de su reciente obra A Galicia castrexa, que acaba de publicar Edicións Lóstrego. En la segunda Edad de Hierro destaca los asentamientos castreños de interior y costeros. Los primeros descienden en altura, más próximos a valles, y el autor dice que los costeros adoptan la planta circular u ovalada.

Señala Corral que el uso de la piedra consta en los siglos IX al VIII antes de Cristo. Disminuyó entonces el espacio de las casas, que pasarían a tener un diámetro de cuatro y cinco metros porque esos habitáculos quedan reducidos a uso doméstico.

Cultivos

Aquellas gentes cultivaban, entre otros productos, maíz, centeno, berzas, habas, guisantes. En invierno utilizaban el trigo y en verano el maíz. Incluso se llegó a usar la ortiga y se consumían avellanas, nueces, moras, arándanos... Para almacenar ese material se disponía de hórreos, silos bajo tierra y cabañas. También echaron mano de amplios recipientes cerámicos. Rodríguez Corral explica en su libro que en Castromao apareció un foso con restos de trigo carbonizado.

Harinas y fermentos

Esos grupos campesinos se alimentaban de harinas con legumbres, verduras, frutas y otros vegetales junto al castro. También fermentaban miel, mosto, cebada. En el castro de Peto, señala el autor que se documentó producción de cerveza de cebada.

Los molinos más antiguos se localizaron en castros costeros. Usaban el circular y el barquiforme. En cuanto a carnes se alimentaban de vacuno e incluso de porcino. Tomaban leche y queso. Tenían cabras, aves y ovejas. Por ejemplo, en Santa Tegra, Corral da un porcentaje de más del 70% de ovejas y cabras y un 38% de vacuno. En la costa la dieta incluía navajas, vieiras, berberechos, percebes, mejillones, merluza, jurel...

La casa

Las casas solo tenían un vano de acceso que permitía dar luz y ventilar. Desde el siglo IV antes de nuestra era, dice Corral que esas viviendas añadieron dependencias anexas. No había cerraduras en las puertas, que llegarían con la romanización. Tendrían, eso sí, postigos. Bajo el suelo se guardaban pequeños tesoros, piensa Rodríguez Corral, para evitar su robo. En el centro de la casa, el fuego daba calor, luz y permitía cocinar y dormir en una atmósfera cálida. «O fume conservaba o teitado perecedoiro, impermeabilizándoo», dice el investigador, eliminaba insectos, reducía malos olores del lugar y conservaba la carne.

Cocer, asar y hornear

Los castreños cocían alimentos, también los asaban, freían y horneaban. Para calentar usaban ollas de base recta para poner sobre las brasas directamente. Otras se colgaban y no tocaban las brasas. Guisaban en recipientes de poca altura y con tapadera. Alguno apareció en el castro de Vigo. Para freír se valían de manteca. Aparecieron sartenes en lugares como Roariz y Torroso, entre otros.

A la mesa

No tenían mesas para comer. Comían y bebían sentados en bancos pegados a las paredes de la cabaña. Sus cubiertos eran las manos. Corral cree que el cuchillo debió de tener muchas funciones. Los vasos eran de madera, aunque se hallaron ejemplares de bronce y cerámica.

Comments

]]>
Mon, 27 Apr 2009 12:31:15 +0100
Bolboreta de papel http://arao.nireblog.com/post/2009/04/02/bolboreta-de-papel http://arao.nireblog.com/post/2009/04/02/bolboreta-de-papel

Comments

]]>
Thu, 02 Apr 2009 19:50:26 +0100
El Gato con Botas http://arao.nireblog.com/post/2009/03/13/el-gato-con-botas http://arao.nireblog.com/post/2009/03/13/el-gato-con-botas -Érase una vez un Ratón con Botas-dijo el abuelo.

-¡Eso no es verdad, era el Gato con Botas!

-Bueno sí, eso es. Había tres hermanos, le murieron sus padresy heredaron: un torbellino, un burro y un gato-dijo el abuelo.

-Era un molino, no un torbellino.

- Bueno, si - dijo el abuelo -. El gato sabía hablar, cogió sus botas y se fue con el chaval-.Fueron al castillo del ogro transformista. Tenía un reino gigantesco. Con bastas tierras sin campesinos.

-¡Como que no hay campesinos, claro que hay-dijo la niña.

-Vale, claro que tiene que haber-afirmó el señor-. Fueron al castillo y él, tan ingenioso como siempre, le dijo al gigante tras muchas metamorfosis:

-¿A que no eres capaz de transformarte en ratón?-Preguntó el gato.

El gigante lo hizo y se lo comió el felino.

-Después de eso celebraron un banquete con: frutas, vegetables...para los campesinos se acabó la tiranía.

Y colorín colorado este cuento se ha acabado.

-¡Ay, abuelo. Tú no sabes contar cuentos!

Comments

]]>
Fri, 13 Mar 2009 13:35:41 +0100
EL ABUELO QUE ENROLLABA LOS CUENTOS http://arao.nireblog.com/post/2009/03/13/el-abuelo-que-enrollaba-los-cuentos http://arao.nireblog.com/post/2009/03/13/el-abuelo-que-enrollaba-los-cuentos -Érase una vez una niña que se llamaba Caperucita Verde.

-No, Roja.

-Seguro. Iba por el bosque y se encontró con una rata.

-No, con un lobo.

-Vale. El lobo le dijo que cogiera el tren número dos, que se bajara en la primera parada, que vería tres peldaños, que los dejara y que tomara una moneda que estaba en el suelo.

-Así no es el cuento.

-Bueno, después, Caperucita Azul...

-No, ¡Roja, Roja, Roja!

-Vale. Se volvió a encontrar con el perro.

-No. Con el lobo.

-¡Bueno!

-¡Boh, abuelo tú no sabes contar cuentos! Pero dame una moneda para comprar gominolas.

Y el abuelo siguió leyendo un libro.

Comments

]]>
Fri, 13 Mar 2009 13:09:32 +0100
Entroido 2.009 http://arao.nireblog.com/post/2009/03/02/entroido-2009 http://arao.nireblog.com/post/2009/03/02/entroido-2009 Tamén facemos festas.p1010051.JPGp1010045.JPGp1010044.JPGp1010028.JPGp1010022.JPGp1010021.JPG

Comments

]]>
Mon, 02 Mar 2009 09:45:21 +0100
| Un músico ourensano que triunfa http://arao.nireblog.com/post/2009/02/16/un-musico-ourensano-que-triunfa http://arao.nireblog.com/post/2009/02/16/un-musico-ourensano-que-triunfa

miguelez.jpg  

 

A finales del 2006 se convirtió en el primer licenciado de España en gaita. Muchas cosas han pasado desde entonces en la vida del ourensano Xosé Luis Miguélez. Tras sacar a la venta su primer cedé como titulado, acabó sus estudios de licenciatura en jazz de Oporto. En la actualidad es uno de los 15 alumnos elegidos a nivel internacional para realizar un máster en jazz en la Guildhall School of Music and Drama de Londres, una de las más reconocidas a nivel mundial. Desde hace aproximadamente diez años el músico ha ido alternando la música tradicional con el jazz. «Ningún instrumento é complementario con outro porque cada un ten a súa técnica. Eso sí, os dous instrumentos son de vento e para min resulta case máis natural», explica Miguélez que consiguió una beca de la Fundación Caixa Galicia para poder realizar sus estudios en la escuela londinense.

 

Colaboraciones

 

Los mejores licenciados en jazz de todo el mundo comparten con él sus experiencias y ha conseguido gracias al máster incluir su nombre en el mercado internacional, participando en diversos festivales, como el Festival Internacional de Londres. Sus contactos le permitirán realizar este verano una gira con la cantante croata Vesna Pisanovic, de reconocido prestigio en los países bálticos y que participó representado a su país en el festival de Eurovisión en el 2002. «A coñecín en Berlín hai un par de meses nun concerto e me fichou na súa banda para a xira de verán na súa terra». Pero no acaban aquí los proyectos del ourensano. Acaba de grabar con el músico Carlos Arévalo un trabajo de cara al próximo Xacobeo. Es la Uruguayagalega All Start Band. El jazz permite tocar con gente diferente y para el músico es más interesante, porque le ayuda a realizar distintos contactos. «Ademáis é moito máis interesante e divertido», concluye.

 

Tras el máster regresará a Galicia, en donde se establecerá como centro neurálgico entre Londres y Portugal. El músico cree que su marcha del Reino Unido no será perjudicial para su carrera por dos razones: «a existencia de internet e dos baixos custos dos voos que permite ter máis relacións que hai vinte anos, que estábamos máis illados. Ademáis de iso, o nivel de jazz en Galicia nos últimos dez anos está crecendo moitísimo e hai xente xoven que regresa de estudar en Europa e Estados Unidos».

 


Autor:

    Cándida Andaluz

Fecha de publicación:

    10/2/2009

Comments

]]>
Mon, 16 Feb 2009 10:02:32 +0100
Gota de agua http://arao.nireblog.com/post/2009/01/29/gota-de-agua http://arao.nireblog.com/post/2009/01/29/gota-de-agua -¡Chicas! No sabéis la de cosas que hay en el mundo. Aquel día de la erupción ¿os acordáis? yo estaba en lo más profundo de nuestro contaminado mar, ignorando las maravillas de la tierra.
Un destructor volcán acaba con mi aburrimiento y me lanza a la agitada superficie del inmenso océano.
Desde entonces hasta hoy, no dejé de divertirme ni de ser altruista.
El padre sol me encontró en un rincón de la isla volcánica y, con sus tibios rayos, me evaporó sin darme cuenta. Vagué por el espacio hasta que el viento frío me trasformó en lo que era: agua.
Sin paracaídas, emprendí una caída libre a la vez que saludaba pájaros, insectos, aviones, otras gotas, astronautas… mucha basura. Me hice muy famosa.
Aterricé en una preciosa rosa roja que estaba sufriendo lo suyo por falta de agua. El jardinero se había ido de vacaciones. Una niña pecosa y morena me llevó a la cocina y caí al fregadero.
-Mery, lava una lechuga – le dice la madre a la florista. Abrió el grifo e hice compañía a arenas de sal, sangre de pescado, tierra, pedazos de pan… Descendimos veloces por un tubo oscuro y ruidoso hasta que, llena de pánico, me caí con otros viajeros en una alcantarilla de olor nauseabundo y deliciosa para las ratas. No sé cuando, me llevaron a una depuradora, ¡Que mal sabe el cloro!
Me almacenaron en depósitos, nuevas tuberías, vagota-de-agua.jpgsos, botellas… y me condujeron a la garganta de un sudoroso mecánico, después de pasar por un frigorífico
-¡Que buena está esta agua!
Aunque tengo millones de siglos, aproveché mi agilidad para salir por uno de sus poros y me vi de nuevo habitando en una nube una noche de luna llena. Un viento gélido me introdujo en una bola de granizo que, dando botes, me llevó a un río gallego no demasiado limpio. Una trucha asalmonada me tomó como un juguete y, haciéndome cosquillas, me desplazó al océano. Ahora, feliz y contenta, os estoy relatando una parte de mi odisea. Os aconsejo, queridas hermanas, que no cejéis de experimentar las maravillas de viajar.

Comments

]]>
Thu, 29 Jan 2009 13:06:37 +0100
El abuelo Carlos http://arao.nireblog.com/post/2009/01/09/el-abuelo-carlos http://arao.nireblog.com/post/2009/01/09/el-abuelo-carlos Había una vez un hombre llamado Carlos.

Sus orejas habían oído muchos cucos.

En su vieja casa recordaba desde cuando era niño.

Sus dos hijas se casaron, una se fue a la ciudad y la otra a una casa de la misma aldea. Todo esto ocurría antes de que se quedara viudo.

Sus hijas le estaban diciendo que aconpañara a una de ellas. Se fue con la que vivía en la ciudad.

Tenía muchas lágrimas en los ojos al despedirse de su perro Chusco que quedaba con la otra hija.

Llegó a la urbe, pero sus nietos hablaban castellano y él gallego, huían de su abuelo porque no querían entenderlo, además de mofarse. Su hija también usaba con su prole la lengua de Cervantes aunque muy mal.

Quería volver a la aldea porque allí tenía todos sus recuerdos.

En la metrópoli no podía oír cantar a los pájaros, los sonidos del viento y del agua.

Días después se puso enfermo. Llamó a la otra hija.

Le dijo que si no le llevaba a la aldea, se moriría de añoranza.

Cuando iba por el camino ya se sentía mucho mejor, llegó adonde estaba la otra hija, sus nietos hablaban gallego y le acariciaban, estaba muy contento de que hablaran su lengua. Su perro también estaba muy feliz.

Sus siestas debajo de los árboles se hicieron famosas.

Comments

]]>
Fri, 09 Jan 2009 13:31:40 +0100