Futuros Reporteiros

Oímos estes días moito barullo sobre a “persecución” á que se está a someter o idioma castelán e a “restrición” de dereitos dos castelanfalantes no noso país.

        Non entendo afirmacións deste tipo cando no noso país a lingua vehicular para case todo é o castelán: a prensa, a radio, a televisión, a Internet, a oferta cultural... case ao cen por cento é castelán. Calquera comunicación dun banco, axencia de seguros, compañía de luz, teléfono, etcétera, todo está en castelán, e moi poucas son as empresas nas que se pode elixir o galego como idioma de comunicación. E en calquera sitio no que fales en castelán enténdente e aténdente nese idioma.

Se algún idioma está en inferioridade é o galego, non o castelán; e o lóxico, por ser o galego o idioma propio e singular do noso país, é que na escola se use normalmente como lingua vehicular; e iso, por moito que se diga, non é imposición, é sentido común.

A un castelanfalante que residira en París ou en Praga, poño por caso, non se lle ocorrería denunciar que no colexio do seu fillo non usasen o castelán; pero en Galicia, aquí hai que usalo, din que teñen dereito a que en España se lles ensine aos seus fillos en castelán; son os que non entenden que esa España é un Estado plurinacional, no que non existe un só idioma, senón catro... Pero aínda que tivesen algo de razón, ¿que pensan, que estudar en galego é prexudicial para a saúde? Non se dan conta de que perden unha parte importantísima da esencia do país no que viven e ao que din querer. Non ven que a riqueza idiomática é unha vantaxe... Non se dan conta de que se fan dano a si mesmos, negándose a ler e escoitar en galego cousas que nunca  van poder ler nin escoitar noutro idioma. Teñen a sorte de poder coñecer unha lingua e non a aproveitan. Son aos que lles gustaría ter o castelán como idioma universal... Coma os cans, que ouvean na China igual ca aquí

            Xosé Ramón Franco Vidal de Fene, publicado na Voz de Galicia o día 4 de outubro de 2.008