O Trasno Da Catedral
Estaba paseando un serán por unha rúa de Vigo, e, contemplando as fermosas follas pardas do outono, diante dos meus ollos, que por certo, sufro miopía,encontrei un home anicado que lavaba chapeu.
Acerqueime a el e tiña unha cara pálida coma a dun morto.
Esperteino e dixo con voz apagada:
-
Amigo, vai pasar algo incríble: Na tore inclinada de Santiago, o día,dezaoito deste mes haberá un eclipse e farase visible un trasno. Na fardela estude os documentos que hai e vaia en procura del.- Dixo mentres facía pausas pra tusir.
Eu pensei nese intre que fora bater cun tolo.
Mais, cría nos trasnos?
El dixo:
- Non cre neles?- Debeume ler o pensamento!, e engadiu:- Eu creo neles dende rapaz, doulle a miña palabra de que existen. En Galicia hainos de todo tipo! Cate que son galego, ho!- Rematando isto, deu o seu último sopro de vida e de seguido, chamei a xente que estaba arredor para darlle sepulura ao corpo deste gran home.

Chúzao
del.icio.us
Achegouse. Acaneouno, era un home con chapeu medio morto. Díxolle que o dezaoito dese mes un trasno faríase visible. Tamén lle revelou que estaría na torre inclinada da catedral de Santiago. O señor miope non cría nos trasnos nin no que lle contaba. O vello moribundo nun último esforzo deulle unha fardela, desveloulle que contiña datos e unha carta, ámbalas dúas cousas moi importantes, e non parou de fitalo.
nto quenllas coma outros animais.Un día, chegou un individuo. Era: alto, fornido, guapo e levaba un tridente. Gustáballecomer ostras e cangrexos. Creo que se chamaba Poseidón. Unha lura achegóuselle con ansias asasinas, bateu nela e morreu. Fixeron unha guerra e gañaron os de Poseidón. Despois as quenllas comezaron a comer os outros peixes e estes queixáronse. O rei dixo:
sos, botellas… y me condujeron a la garganta de un sudoroso mecánico, después de pasar por un frigorífico