Administra o teu Blogue

¡Crea o teu Blogue Xa! Doado e Gratis

Futuros Reporteiros

Categoría: Contos

17/11/2009 GMT 1

O Trasno Da Catedral

heroma @ 10:16

Estaba paseando un serán por unha rúa de Vigo, e, contemplando as fermosas follas pardas do outono, diante dos meus ollos, que por certo, sufro miopía,encontrei un home anicado que lavaba chapeu.

Acerqueime a el e tiña unha cara pálida coma a dun morto.

Esperteino e dixo con voz apagada:

-Trasno Amigo, vai pasar algo incríble: Na tore inclinada de Santiago, o día,dezaoito deste mes haberá un eclipse e farase visible un trasno. Na fardela estude os documentos que hai e vaia en procura del.- Dixo mentres facía pausas pra tusir.

Eu pensei nese intre que fora bater cun tolo.

Mais, cría nos trasnos?

El dixo:

- Non cre neles?- Debeume ler o pensamento!, e engadiu:- Eu creo neles dende rapaz, doulle a miña palabra de que existen. En Galicia hainos de todo tipo! Cate que son galego, ho!- Rematando isto, deu o seu último sopro de vida e de seguido, chamei a xente que estaba arredor para darlle sepulura ao corpo deste gran home.

O trasno Compostelán

sapavi @ 10:14

Un serán preto da noitiña, vin ao lonxe un vulto escuro nun dos bancos do paseo.

Camiñei cara ao vulto, mentres renxían as follas das árbores, e vin a silueta anicada dun home.

Ao principio, quería liscar de alí, pero unha forza irresistible achegoume ata el.trasno1.JPG

Díxenlle:

-Pasoulle algo? Esperte!

El respostou:

-Amigo, o destino tróuxoo ata min.

O home falaba debilmente, casi non lograba entendelo. Necesitaba un médico urxentemente.

El volveume falar:

-Vai acontecer unha cousa extraordinaria. Na catedral de Santiago, o dezaoito deste mes, farase visible un trasno.

As palabras do home, parecían as dun tolo.

-O trasno! A catedral!-exclamou. Vive na torre dende hai séculos e concederá un desexo.

Agora, aínda me parecía máis atolado, e díxome:

-Non vou poder chegar a Santiago, pero vostede farao por min.

Eu recomendeille:

-O que necesita é un médico.

-Escoite-dixo o home-. Teño un pé no outro mundo. A medicina xa non pode facer nada por min. Pero prométame que lle entregará a carta ao trasno.

¿Por outra parte, cría nos trasnos?

Debeume ler o pensamento e dixo:

-Non cres neles? Este trasno é miudiño; un trasno de luz.

Despois de dicir isto, morreu.

Acto seguido, pedín a sepultura do seu corpo.

O trasno da catedral de Santiago

esroba @ 09:59

Un serán, un señor miope ía escoitando o renxer das follas e veu un vulto tirado nun banco. trasgu2.jpgAchegouse. Acaneouno, era un home con chapeu medio morto. Díxolle que o dezaoito dese mes un trasno faríase visible. Tamén lle revelou que estaría na torre inclinada da catedral de Santiago. O señor miope non cría nos trasnos nin no que lle contaba. O vello moribundo nun último esforzo deulle unha fardela, desveloulle que contiña datos e unha carta, ámbalas dúas cousas moi importantes, e non parou de fitalo.

Non podía morrer sen antes escoitar que alguén buscaría o trasno. O señor miope prometeulle isto e deixou o outro mundo.

14/10/2009 GMT 1

O MISTERIO DAS CHAVES PERDIDAS

amradi @ 11:02

Hai moito tempo, nun pobo de Galicia,houbo un ladrón.
Despois dun concerto de Miguel Rodríguez, a xente volvía ás súas casas en motos e coches.
Ninguén tiña chaves. Todo o mundo estaba moi preocupado. Entón chmaron a Xesús Vázquez, o xefe da policía, e dixo:
-¡Silencio! Vaise investigar quen roubou tantas chaves. Por favor, márchense de aquí, temos que buscar probas.
Ao día seguinte, Xesús Vázquez anuncióu:
Atopamos un pano que ten bordado a letra "M". Sospeitamos de Marta Sánchez e de Miguel Rodríguez.
Marta Sánchez tiña un bolso moi pesado. A policía rexistrou e só posuía potingadas.
Miguel Rodríguez era outro sospeitoso. Revisouse a equipaxe pero tampouco tiña o que buscabamos.
Ao final, a policía foi á mansión de Miguel Rodríguez. Alí tiña tódalas chaves roubadas, detivérono e lavárono ao cárcere.

O caso das chaves

esroba @ 10:59

En Arteixo ocorre unha cousa extraordinaria, incrible. As chaves empezaron a desaparecer: a do acalde, a da cidade, as de tódalas casas... O primeiro caso foi quince días atrás, o conductor do taxi non encontraba as chaves por ningunha parte eo pobre home quedou sen traballo. Chámase Miguel Regueira  .Tamén se foron de paseo as de Miguel Regueiro, conductor de autobús. Outro sen emprego . Logo a Garda Civil puxo cámaras para atopar o saqueador.

Despois duns dias, a policia descubriu que as cámaras estaban pirateadas e tiveron que recurrir o C.S.I. Escondéronsevarios axentes especiais arredor das casa do barrio. Lograron tomar imaxes e recoñeceron ao ladrón coma un  amargado ex-fabricante de chaves.

Deduciron que quería rouubar tódalas chaves para poder entrar ao seu antollo  en tódolos lugares que lle apetecera . Cando intentou asaltar o banco, o C.S.I encerrouno e rematou o terror.

13/05/2009 GMT 1

O reino do mar

esroba @ 09:09

Érase unha vez un país moi lonxano. Vivían nel as quenllas e outros peixes. Ata que un día, chegou unha manda de luras xigantes. Tiñan tanta fame, comían taimages.jpegnto quenllas coma outros animais.Un día, chegou un individuo. Era: alto, fornido, guapo e levaba un tridente. Gustáballecomer ostras e cangrexos. Creo que se chamaba Poseidón. Unha lura achegóuselle con ansias  asasinas, bateu nela e morreu. Fixeron unha guerra e gañaron os de Poseidón. Despois as quenllas comezaron a comer os outros peixes e estes queixáronse. O rei dixo:

-Tedes dúas opcións: ou esperades a que as quenllas nazan sen dentes ou vos  nacedes eles máis grandes e fortes.

Posou a coroa aos pés do trono e marchou maxestuosamente.

Moitos políticos deberían tomar nota e irse cando non teñen solucións.

El Gato con Botas

esroba @ 13:35

-Érase una vez un Ratón con Botas-dijo el abuelo.

-¡Eso no es verdad, era el Gato con Botas!

-Bueno sí, eso es. Había tres hermanos, le murieron sus padresy heredaron: un torbellino, un burro y un gato-dijo el abuelo.

-Era un molino, no un torbellino.

- Bueno, si - dijo el abuelo -. El gato sabía hablar, cogió sus botas y se fue con el chaval-.Fueron al castillo del ogro transformista. Tenía un reino gigantesco. Con bastas tierras sin campesinos.

-¡Como que no hay campesinos, claro que hay-dijo la niña.

-Vale, claro que tiene que haber-afirmó el señor-. Fueron al castillo y él, tan ingenioso como siempre, le dijo al gigante tras muchas metamorfosis:

-¿A que no eres capaz de transformarte en ratón?-Preguntó el gato.

El gigante lo hizo y se lo comió el felino.

-Después de eso celebraron un banquete con: frutas, vegetables...para los campesinos se acabó la tiranía.

Y colorín colorado este cuento se ha acabado.

-¡Ay, abuelo. Tú no sabes contar cuentos!

EL ABUELO QUE ENROLLABA LOS CUENTOS

sapavi @ 13:09

-Érase una vez una niña que se llamaba Caperucita Verde.

-No, Roja.

-Seguro. Iba por el bosque y se encontró con una rata.

-No, con un lobo.

-Vale. El lobo le dijo que cogiera el tren número dos, que se bajara en la primera parada, que vería tres peldaños, que los dejara y que tomara una moneda que estaba en el suelo.

-Así no es el cuento.

-Bueno, después, Caperucita Azul...

-No, ¡Roja, Roja, Roja!

-Vale. Se volvió a encontrar con el perro.

-No. Con el lobo.

-¡Bueno!

-¡Boh, abuelo tú no sabes contar cuentos! Pero dame una moneda para comprar gominolas.

Y el abuelo siguió leyendo un libro.

29/01/2009 GMT 1

Gota de agua

nesalo @ 13:06

-¡Chicas! No sabéis la de cosas que hay en el mundo. Aquel día de la erupción ¿os acordáis? yo estaba en lo más profundo de nuestro contaminado mar, ignorando las maravillas de la tierra.
Un destructor volcán acaba con mi aburrimiento y me lanza a la agitada superficie del inmenso océano.
Desde entonces hasta hoy, no dejé de divertirme ni de ser altruista.
El padre sol me encontró en un rincón de la isla volcánica y, con sus tibios rayos, me evaporó sin darme cuenta. Vagué por el espacio hasta que el viento frío me trasformó en lo que era: agua.
Sin paracaídas, emprendí una caída libre a la vez que saludaba pájaros, insectos, aviones, otras gotas, astronautas… mucha basura. Me hice muy famosa.
Aterricé en una preciosa rosa roja que estaba sufriendo lo suyo por falta de agua. El jardinero se había ido de vacaciones. Una niña pecosa y morena me llevó a la cocina y caí al fregadero.
-Mery, lava una lechuga – le dice la madre a la florista. Abrió el grifo e hice compañía a arenas de sal, sangre de pescado, tierra, pedazos de pan… Descendimos veloces por un tubo oscuro y ruidoso hasta que, llena de pánico, me caí con otros viajeros en una alcantarilla de olor nauseabundo y deliciosa para las ratas. No sé cuando, me llevaron a una depuradora, ¡Que mal sabe el cloro!
Me almacenaron en depósitos, nuevas tuberías, vagota-de-agua.jpgsos, botellas… y me condujeron a la garganta de un sudoroso mecánico, después de pasar por un frigorífico
-¡Que buena está esta agua!
Aunque tengo millones de siglos, aproveché mi agilidad para salir por uno de sus poros y me vi de nuevo habitando en una nube una noche de luna llena. Un viento gélido me introdujo en una bola de granizo que, dando botes, me llevó a un río gallego no demasiado limpio. Una trucha asalmonada me tomó como un juguete y, haciéndome cosquillas, me desplazó al océano. Ahora, feliz y contenta, os estoy relatando una parte de mi odisea. Os aconsejo, queridas hermanas, que no cejéis de experimentar las maravillas de viajar.

09/01/2009 GMT 1

El abuelo Carlos

lixi @ 13:31

Había una vez un hombre llamado Carlos.

Sus orejas habían oído muchos cucos.

En su vieja casa recordaba desde cuando era niño.

Sus dos hijas se casaron, una se fue a la ciudad y la otra a una casa de la misma aldea. Todo esto ocurría antes de que se quedara viudo.

Sus hijas le estaban diciendo que aconpañara a una de ellas. Se fue con la que vivía en la ciudad.

Tenía muchas lágrimas en los ojos al despedirse de su perro Chusco que quedaba con la otra hija.

Llegó a la urbe, pero sus nietos hablaban castellano y él gallego, huían de su abuelo porque no querían entenderlo, además de mofarse. Su hija también usaba con su prole la lengua de Cervantes aunque muy mal.

Quería volver a la aldea porque allí tenía todos sus recuerdos.

En la metrópoli no podía oír cantar a los pájaros, los sonidos del viento y del agua.

Días después se puso enfermo. Llamó a la otra hija.

Le dijo que si no le llevaba a la aldea, se moriría de añoranza.

Cuando iba por el camino ya se sentía mucho mejor, llegó adonde estaba la otra hija, sus nietos hablaban gallego y le acariciaban, estaba muy contento de que hablaran su lengua. Su perro también estaba muy feliz.

Sus siestas debajo de los árboles se hicieron famosas.

Arquivo | ¡Crea o teu Blogue Xa! Doado e Gratis