O  25 de xaneiro, o Alumnado de Sexto Nivel deste Centro foise das aulas de tódolos días e  apareceu en Espacio Coruña da capital herculina. Cantou, bailou e aprendeu Inglés con Dani Griffin de Chicago (EE.UU.). Foi unha invitación de Editorial Oxford. Moitas grazas!

O Apalpador recorre Lugo en burro y reparte castañas

La versión gallega de Papá Noel procede de O Courel y se está extendiendo a otros puntos de Galicia

O Apalpador, un fornido carbonero que baja por Navidad de la montaña a comprobar que los niños están bien alimentados y a repartirles regalos -la versión enxebre de Papá Noel- recorrió ayer las calles de Lugo con un saco cargado de castañas. Distribuyó 35 kilos entre los niños y adultos que se fue encontrando entre Bispo Aguirre, la plaza Maior, la Rúa da Raíña, Santo Domingo y San Marcos. Fue precisamente delante de la sede de la Diputación de Lugo -la vicepresidencia primera fue la que tuvo la idea- donde acabaron la jornada el mítico personaje y el burro Cuco , que era el que transportaba el saco con las castañas y con los regalos.

O Alumnado de "SEXTO E" desexa Bo Nadal a todos e a todas.
Bo Nadal 2.009 - 2.010

Eu nacín o día vinte e seis de Agosto do ano mil novecentos noventa e oito no Materno Infantil de A Coruña.

Meus pais son Martín e Fina. Eles dubidaron en chamarme Ariel, Esteban ou Héctor, finalmente apodáronme co último.

As miñas primeiras palabras foron "Papá" "Mamá" e "Coche" aos doce meses.

Crieime en Pastoriza, onde estudei preescolar, educándome un moi bo profesor, cuxo nome é Feliciano, que aínda agradezo os modais e estudos que me inculcou.

Ao acabar preescolar, aos seis anos, mudeime a Armentón onde actualmente resido. O lugar é un sitio moi tranquilo e cheo de natureza.

Máis tarde empecei os estudos de primaria no colexio Ponte dos Brozos. Alí fixen moitas amizades con alumnos e profesores. Sobre todo cun neno chamado Nomi, nativo de Inglaterra a quen procurei ensinarlle as linguas galega e española. Agora somos os mellores amigos do mundo.

Hoxe en día estudo segundo nivel do terceiro ciclo de primaria e levo tres anos aficionado ao teatro e á guitarra.

Nestas datas estamos a punto de entrar no Nadal e estou desexando que empecen as vacacións para estar con toda a familia e recibir os regalos de reis.

Eu, Amanda, nacín en A Coruña, o día 23 de decembro de 1998, ás oito e dez da tarde, pesei 2700g e medín 47cm. Vin antes de tempo (con oito meses).
Cando viñeron a visitarme ao hospital, dicián que era clavadiña a meu pai.
Aos dous meses, foi o meu primeiro entroido: disfraceime de india.
Con tres meses, bautizáronme.
Aos cinco meses, gateaba e con sete poñíame en pé.
Empecei a andar con oito meses.
Cuns quince meses, o meu primer corte de pelo.
Xoguetes preferidos: moniño, taciñas de café, rotuladores e lego.
Comidas favoritas: chiculate, zumes, iogures e, sobre todo, os percebes.
Tiven o carné da biblioteca con tres anos.(Collía tres libros cada semana). Os contos que máis me gustaban eran a colección dos Bolechas.
As miñas primeiras mestras no colexio: María Xesús e Fátima.
A primeira viaxe foi en 1999, a Santander.
Visitei o extranseiro en 2003. (Alemaña).
Con case seis anos, tiven unha febre moi alta, de 40º, despois pilloume a varicela. (Estiven unha semana hospitalizada).
Ata os dez anos que teño agora, coñecín moitas provincias españolas: Lugo, Ourense, Pontevedra, Barcelona, Madrid, Málaga, Alicante, Soria, Burgos, León, Salamanca... A do extranxeiro, ademáis de Alamaña, Francia e Portugal.
Anécdotas:
-Menos no berce, durmía en calquera sitio.
-Gustábame moito o baño, metíame con roupa.
-Sempre compraba cousas para pintar, tiña un caixón xigante de cores.

Estaba paseando un serán por unha rúa de Vigo, e, contemplando as fermosas follas pardas do outono, diante dos meus ollos, que por certo, sufro miopía,encontrei un home anicado que lavaba chapeu.

Acerqueime a el e tiña unha cara pálida coma a dun morto.

Esperteino e dixo con voz apagada:

- Amigo, vai pasar algo incríble: Na tore inclinada de Santiago, o día,dezaoito deste mes haberá un eclipse e farase visible un trasno. Na fardela estude os documentos que hai e vaia en procura del.- Dixo mentres facía pausas pra tusir.

Eu pensei nese intre que fora bater cun tolo.

Mais, cría nos trasnos?

El dixo:

- Non cre neles?- Debeume ler o pensamento!, e engadiu:- Eu creo neles dende rapaz, doulle a miña palabra de que existen. En Galicia hainos de todo tipo! Cate que son galego, ho!- Rematando isto, deu o seu último sopro de vida e de seguido, chamei a xente que estaba arredor para darlle sepulura ao corpo deste gran home.

Un serán preto da noitiña, vin ao lonxe un vulto escuro nun dos bancos do paseo.

Camiñei cara ao vulto, mentres renxían as follas das árbores, e vin a silueta anicada dun home.

Ao principio, quería liscar de alí, pero unha forza irresistible achegoume ata el.

Díxenlle:

-Pasoulle algo? Esperte!

El respostou:

-Amigo, o destino tróuxoo ata min.

O home falaba debilmente, casi non lograba entendelo. Necesitaba un médico urxentemente.

El volveume falar:

-Vai acontecer unha cousa extraordinaria. Na catedral de Santiago, o dezaoito deste mes, farase visible un trasno.

As palabras do home, parecían as dun tolo.

-O trasno! A catedral!-exclamou. Vive na torre dende hai séculos e concederá un desexo.

Agora, aínda me parecía máis atolado, e díxome:

-Non vou poder chegar a Santiago, pero vostede farao por min.

Eu recomendeille:

-O que necesita é un médico.

-Escoite-dixo o home-. Teño un pé no outro mundo. A medicina xa non pode facer nada por min. Pero prométame que lle entregará a carta ao trasno.

¿Por outra parte, cría nos trasnos?

Debeume ler o pensamento e dixo:

-Non cres neles? Este trasno é miudiño; un trasno de luz.

Despois de dicir isto, morreu.

Acto seguido, pedín a sepultura do seu corpo.

Un serán, un señor miope ía escoitando o renxer das follas e veu un vulto tirado nun banco. Achegouse. Acaneouno, era un home con chapeu medio morto. Díxolle que o dezaoito dese mes un trasno faríase visible. Tamén lle revelou que estaría na torre inclinada da catedral de Santiago. O señor miope non cría nos trasnos nin no que lle contaba. O vello moribundo nun último esforzo deulle unha fardela, desveloulle que contiña datos e unha carta, ámbalas dúas cousas moi importantes, e non parou de fitalo.

Non podía morrer sen antes escoitar que alguén buscaría o trasno. O señor miope prometeulle isto e deixou o outro mundo.

Hai moito tempo, nun pobo de Galicia,houbo un ladrón.
Despois dun concerto de Miguel Rodríguez, a xente volvía ás súas casas en motos e coches.
Ninguén tiña chaves. Todo o mundo estaba moi preocupado. Entón chmaron a Xesús Vázquez, o xefe da policía, e dixo:
-¡Silencio! Vaise investigar quen roubou tantas chaves. Por favor, márchense de aquí, temos que buscar probas.
Ao día seguinte, Xesús Vázquez anuncióu:
Atopamos un pano que ten bordado a letra "M". Sospeitamos de Marta Sánchez e de Miguel Rodríguez.
Marta Sánchez tiña un bolso moi pesado. A policía rexistrou e só posuía potingadas.
Miguel Rodríguez era outro sospeitoso. Revisouse a equipaxe pero tampouco tiña o que buscabamos.
Ao final, a policía foi á mansión de Miguel Rodríguez. Alí tiña tódalas chaves roubadas, detivérono e lavárono ao cárcere.

En Arteixo ocorre unha cousa extraordinaria, incrible. As chaves empezaron a desaparecer: a do acalde, a da cidade, as de tódalas casas... O primeiro caso foi quince días atrás, o conductor do taxi non encontraba as chaves por ningunha parte eo pobre home quedou sen traballo. Chámase Miguel Regueira  .Tamén se foron de paseo as de Miguel Regueiro, conductor de autobús. Outro sen emprego . Logo a Garda Civil puxo cámaras para atopar o saqueador.

Despois duns dias, a policia descubriu que as cámaras estaban pirateadas e tiveron que recurrir o C.S.I. Escondéronsevarios axentes especiais arredor das casa do barrio. Lograron tomar imaxes e recoñeceron ao ladrón coma un  amargado ex-fabricante de chaves.

Deduciron que quería rouubar tódalas chaves para poder entrar ao seu antollo  en tódolos lugares que lle apetecera . Cando intentou asaltar o banco, o C.S.I encerrouno e rematou o terror.